Als iets of iemand niet meer bij je past, is dat oké.
Er zijn vriendschappen die jarenlang vanzelf gaan. En dan is er een moment waarop je merkt dat je na een afspraak leger bent dan ervoor.
Meestal is er niets gebeurd. Geen ruzie, geen verwijt. Je bent alleen ergens anders terechtgekomen dan de ander, en dat is niemands schuld.
Als iets of iemand niet meer bij je past, is dat oké. Dat mag je denken zonder dat je er meteen iets mee moet doen.
Want dat is het lastige: we voelen het vaak al lang voordat we het toegeven. Uit gewoonte, uit loyaliteit, uit het idee dat je iets van vroeger niet zomaar mag weggooien. Dus blijf je gaan, en elke keer kost het een beetje meer.
Loslaten hoeft geen breuk te zijn. Soms is het gewoon minder vaak, minder lang, minder van jezelf erin. Sommige mensen horen bij een stuk van je leven en niet bij het hele leven. Dat maakt dat stuk niet minder waard.
En het geldt niet alleen voor mensen. Ook een job, een gewoonte, een huis, een plan dat je ooit voor jezelf maakte — die mogen ook niet meer passen.
Wat draag je nog mee omdat het er altijd al was?