Gunter Gys

Al dertig jaar gebeurt me hetzelfde, in elke functie die ik ooit had. Iemand komt naar me toe – een collega, een vriend, soms iemand die ik amper ken – en begint te praten. Niet omdat ik het beste advies geef. Advies geef ik zelden. Vragen wel. En meestal, ergens tussen die vragen en hun eigen antwoorden, vinden ze zelf de weg die ze al die tijd al kenden, maar niet meer zagen.

Dat heb ik nooit een “vak” genoemd. Het was gewoon wie ik was – na dertig jaar in leidinggevende en mensgerichte functies, in hospitality, teams en klantencontact.

Nu wil ik er bewust iets van maken. Niet als coach met alle antwoorden – die heb ik niet, en ik doe niet alsof. Wel als iemand die je helpt de juiste vragen aan jezelf te stellen, als je vastzit: in je werk, in jezelf, in een keuze die je al te lang voor je uitschuift.

Wat je met mij deelt, blijft tussen ons. Geen oordeel, geen druk – gewoon een eerlijk gesprek.

Vragen die verder helpen

Er komt een moment in ieders leven waarop de vertrouwde antwoorden niet meer volstaan. Dat moment ken ik, want ik heb het zelf doorleefd. Ook ik voelde me af en toe eenzaam. En ik heb geleerd dat de weg vooruit zelden van buitenaf komt. Toen heb ik ook gemerkt dat niemand mij het antwoord kon geven, hoe graag ik dat soms ook had gewild. Het antwoord lag niet bij een ander — het lag bij mij, achter een deur die ik zelf moest vinden.

Die ervaring draag ik nog steeds mee. En ik herken ze in een manier van werken die al meer dan tweeduizend jaar meegaat: niet vertellen wat iemand moet denken, maar de juiste vragen stellen zodat iemand het antwoord zelf ontdekt. Socrates noemde dat zijn methode — en dat is precies hoe ik een gesprek benader:

“Ik geef niet voor iets te weten wat ik niet weet, en ik dwing anderen niet mijn antwoord in hun keel.” — Socrates

Want ook ik heb het antwoord niet klaarliggen voor jou. Dat heeft eigenlijk niemand, tot de juiste deuren opengaan — en die deuren zitten enkel bij de persoon die ze zoekt. Wat ik wel kan doen, is met je meezoeken: goed luisteren, en de vragen stellen die jou dichter bij die deur brengen. Met mijn eigen ervaring als kompas onderweg.

Je hoeft niet meteen te weten welke deur de juiste is. Je hoeft alleen de eerste stap te zetten — en die kan zo klein zijn als een boekje openslaan en even stilstaan bij wat er in je leeft.

Zit je met iets waar je niet uit raakt? Soms helpt het al om er hardop over te praten met iemand die vooral vragen stelt.

Graag een gesprek?