Nee zeggen zonder schuldgevoel — het kan geleerd worden.
Nee zeggen voelt voor veel mensen als iemand teleurstellen. Dus zeggen we ja — en stellen we onszelf teleur. Elke keer een beetje.
Het vervelende is dat je het meestal pas achteraf merkt. Op het moment zelf lijkt ja het makkelijkst: geen uitleg nodig, geen ongemakkelijke stilte, iedereen tevreden. De rekening komt later, wanneer je op een zaterdag iets doet waar je geen zin in had en niet meer goed weet hoe je daar terecht bent gekomen.
Maar grenzen stellen is geen egoïsme. Het is zorgen dat er morgen nog iets van jou over is. En net als alles wat de moeite waard is: het kan geleerd worden, stap voor stap.
Je hoeft niet ineens overal nee op te zeggen. Begin bij iets kleins, iets waar weinig van afhangt. Merk hoe het voelt om het te zeggen, en merk vooral wat er daarna gebeurt — meestal veel minder dan je vreesde.
En een nee hoeft geen verhaal te zijn. ‘Dat lukt me niet’ is een volledige zin. Wie je graag ziet, zal het begrijpen. Wie het niet begrijpt, heeft misschien vooral je ja gewaardeerd.
Waar zei jij deze week ja tegen terwijl je nee dacht?