Als het moeilijk gaat, voel je je eenzaam. Probeer het te doorvoelen.
Als het moeilijk gaat, komt er bijna altijd iets bij: het gevoel dat je er alleen voor staat. Ook als er mensen om je heen zijn. Ook als je weet dat je iemand zou kunnen bellen.
Dat is het vreemde aan eenzaamheid. Ze gaat niet over hoeveel mensen er zijn, maar over of iemand weet hoe het echt zit.
Als het moeilijk gaat, voel je je eenzaam. Probeer het te doorvoelen.
Doorvoelen is niet hetzelfde als erin blijven hangen. Het is: even niet wegkijken. Niet meteen de televisie aan, niet meteen iets regelen, niet meteen zeggen dat het wel meevalt. Gewoon even toegeven dat het zwaar is.
Dat gaat in tegen je eerste reactie, want die is meestal wegduwen. En wegduwen werkt ook — een tijdje. Tot het op een onhandig moment alsnog bovenkomt.
Wat vaak helpt is klein: het opschrijven, of het hardop zeggen tegen niemand in het bijzonder. Alleen al dat het benoemd is, maakt het minder groot dan wanneer het ongenoemd blijft rondzweven.
En als je het aan iemand vertelt, hoef je niets op te lossen. ‘Het gaat even niet zo goed’ is genoeg. De meeste mensen horen dat liever dan dat je het alleen draagt.
Wie zou het mogen weten, als je het zou zeggen?