Liefde herken je aan de afwezigheid van spanning.
We zijn opgegroeid met het idee dat liefde spannend hoort te zijn. Vlinders, onzekerheid, wachten op een bericht. Hoe heftiger het voelt, hoe echter het zou zijn.
Maar veel van wat we spanning noemen, is gewoon onzekerheid. Je weet niet waar je aan toe bent, en je lichaam maakt daar iets van dat op verliefdheid lijkt.
Liefde herken je aan de afwezigheid van spanning.
Aan het feit dat je niet hoeft na te denken over hoe je iets formuleert. Dat stiltes niet ongemakkelijk zijn. Dat je niet nagaat of de ander vandaag nog dezelfde is als gisteren.
Dat maakt het begin ook zo verwarrend. In het begin is er nog geen rust, omdat je elkaar nog niet kent. Het is pas later dat je merkt of de spanning wegzakt of blijft.
Dat klinkt saaier dan het is. Het is niet de afwezigheid van gevoel, het is de afwezigheid van alarm. Er blijft ruimte over, omdat er geen energie meer gaat naar je afvragen of het wel goed zit.
Het geldt trouwens niet alleen voor de liefde. Ook bij vrienden, bij familie, bij collega’s kan je het merken: bij sommige mensen zit je rechterop dan bij andere.
Bij wie hoef jij niets te zijn?