Elke ochtend opnieuw wakker mogen worden — en verder dansen.
De meeste ochtenden beginnen met een lijst. Wat er moet, wat er nog ligt, wat je gisteren niet hebt gedaan. Je bent nog niet uit bed of de dag is al een opdracht.
En daar gaat iets aan vooraf dat we overslaan: je bent er nog. Dat is niet vanzelfsprekend, ook al voelt het zo.
Elke ochtend opnieuw wakker mogen worden — en verder dansen.
Dat ‘mogen’ is het woord waar het om draait. Niet moeten, mogen. Er is een dag bijgekomen, en wat erin gebeurt ligt nog open.
Verder dansen betekent niet dat alles licht is. Je kan dansen met een zware dag voor de boeg. Het gaat over meebewegen in plaats van je schrap zetten — de dag nemen zoals hij komt in plaats van hem eerst te willen kloppen.
Sommige ochtenden lukt dat niet. Dan is opstaan al genoeg, en ook dat is een vorm van verdergaan.
Je hoeft er ook niets van te maken. Geen ochtendritueel, geen voornemen. Alleen, ergens tussen wakker worden en de eerste taak, één tel waarin je merkt dat de dag er is.
Hoe begint jouw ochtend meestal — met een lijst of met een moment?