De tijd vergeten, is vaak zo fijn…
We leven op de klok. Afspraken, schema’s, verplichtingen — en zelfs ons ontspannen plannen we in. Zaterdagochtend nog even dit, zondagmiddag nog even dat. En net daardoor glipt een weekend soms voorbij zonder dat het echt van ons was.
Het gekke is dat bijna niemand erom vraagt. Niemand heeft ooit gezegd dat je vrije tijd nuttig moet zijn. Dat hebben we onszelf ergens onderweg aangeleerd, en we zijn het normaal gaan vinden.
Daarom deze gedachte: de tijd vergeten, is vaak zo fijn. Een heel weekend om niets te moeten. Laat de klok maar even los.
Dat klinkt eenvoudiger dan het is. Want zodra je niets doet, komt vaak het stemmetje dat zegt dat je iets zou moeten doen. Dat je achterloopt. Dat er nog van alles ligt. Dat stemmetje hoeft geen gelijk te krijgen — je mag het horen en toch blijven zitten.
Misschien lukt het maar een uurtje. Misschien een hele middag. Het hoeft niet lang te zijn — zolang het maar even helemaal van jou is. Geen doel, geen resultaat, niets om achteraf over te vertellen.
En dan gebeurt er soms iets kleins. Je merkt weer wat je hoort. Je denkt aan iemand die je lang niet gesproken hebt. Er komt een gedachte boven die er al een tijdje zat te wachten tot je stil genoeg was om ze op te merken.
Wanneer ben jij voor het laatst de tijd vergeten? En wat deed je toen?