Wanneer voelde jij je voor het laatst écht rustig?
Niet rustig zoals in ‘even geen lawaai’. Écht rustig — vanbinnen. Het soort rust waarbij je nergens naartoe hoeft, niets hoeft te bewijzen, en de tijd even niet duwt.
Voor de een is dat een ochtend alleen thuis. Voor de ander de auto op de terugweg, met de radio uit. Voor nog iemand anders een gesprek waarin niemand haast had. Het is zelden een vakantie of een groot moment — meestal is het klein en onaangekondigd.
Als het antwoord ‘dat weet ik eigenlijk niet meer’ is, dan is dat geen slecht teken. Het is een uitnodiging. Neem de vraag vandaag eens mee — op een wandeling, bij een koffie, in de auto. Meer moet het niet zijn.
Want vaak is de rust niet verdwenen. Ze is alleen ondergesneeuwd geraakt onder alles wat er sindsdien bij kwam. En je hoeft ze niet opnieuw uit te vinden; je moet je alleen herinneren waar ze zat.
Sommige mensen weten het meteen. Anderen hebben er een paar dagen voor nodig, en dan komt het beeld ineens boven terwijl ze aan iets anders denken. Ook dat mag.
En als je het weer weet: probeer er niet meteen een plan van te maken. Kijk gewoon of er deze week een half uur is waarin dat opnieuw zou kunnen.