Ongerustheid vraagt veel van je. Laat het even los, dan laad je weer op.
Ongerustheid ziet er van buiten uit als niets doen. Je zit in de zetel, je staat in de rij, je ligt in bed. En ondertussen draait er van alles.
Daarom snap je soms niet waarom je zo moe bent na een dag waarop je ‘niets’ hebt gedaan. Piekeren is werk. Het kost je evenveel als een dag sjouwen, alleen ziet niemand het — jijzelf ook niet.
Ongerustheid vraagt veel van je. Laat het even los, dan laad je weer op.
Loslaten klinkt als iets wat je zou moeten kunnen. Alsof er een knop is die anderen wel gevonden hebben. Die knop bestaat niet. Wat wel bestaat, is even iets anders: een half uur waarin je hoofd met iets anders bezig is en de zorg op zijn plek blijft liggen.
Hij loopt niet weg. Dat is precies waarom je hem even mag laten liggen — hij is er straks nog, en dan heb jij meer om ermee te doen.
En als het vandaag niet lukt, is dat geen falen. Sommige zorgen zijn te groot om zomaar opzij te zetten. Dan is het genoeg om te weten dat het je energie kost, en om daar wat zachter voor jezelf van te worden.
Waar gaat jouw hoofd vandaag het vaakst naartoe? En wat zou het schelen om het daar een half uur weg te halen?