Leven in een chaos van onzekerheden is ook leven.
We doen alsof het echte leven pas begint wanneer alles geregeld is. Als het werk zeker is, als de relatie duidelijk is, als je weet waar je over vijf jaar staat. Tot dan is het wachten.
Maar dat wachten kan lang duren. Sommige mensen wachten hun halve leven op een moment waarop de twijfel eindelijk weg is. Dat moment komt zelden.
Leven in een chaos van onzekerheden is ook leven. Geen aanloop naar het echte werk, geen tussenfase die je zo snel mogelijk moet doorkomen. Gewoon leven, met alles wat nog niet vaststaat.
Dat betekent niet dat onzekerheid fijn is. Ze is vermoeiend, ze houdt je ’s nachts wakker, ze maakt kleine beslissingen groot. Maar ze is geen bewijs dat je iets verkeerd doet. Het is meestal gewoon hoe het is, voor veel meer mensen dan je zou denken.
En ondertussen gaat er van alles door. Je drinkt koffie, je lacht om iets, iemand vraagt hoe het met je gaat. Dat telt allemaal mee. Het staat niet in de wachtkamer tot je leven op orde is.
Misschien is dat de opluchting: je hoeft niet eerst zeker te zijn om te mogen leven.
Wat stel je uit tot je het zeker weet? En zou het echt niet kunnen, nu al?