Laat het stemmetje in je hoofd lekker vakantie nemen.
Er is dat stemmetje dat de hele dag meepraat. Dat zegt dat je iets vergeten bent. Dat je het anders had moeten aanpakken. Dat er nog van alles ligt.
Meestal merk je het niet eens meer. Het draait op de achtergrond zoals een radio die al zo lang aanstaat dat je hem niet meer hoort.
Laat het stemmetje in je hoofd lekker vakantie nemen. Niet voor altijd — het komt heus terug. Maar een dag, een middag, een half uur waarin het even niets te zeggen heeft.
Dat lukt niet door het weg te duwen. Hoe harder je het probeert te laten zwijgen, hoe luider het wordt. Wat wel helpt: het horen en er niet op ingaan. Zoals je iemand hoort praten in de kamer ernaast zonder mee te doen aan het gesprek.
En misschien merk je dan dat het meeste van wat het zegt niet eens van jou is. Dat het zinnen zijn die je ergens hebt opgepikt, van een leraar, van een ouder, van iemand die het lang geleden tegen je zei.
Het draait toch al de hele dag. Het mag ook eens stil zijn.
Wat zegt jouw stemmetje het vaakst? En zou je dat ook tegen iemand anders zeggen?