Het is geen wedstrijd.
Je merkt het pas als je erop let. Iemand vertelt over zijn vakantie en je rekent mee. Iemand van je leeftijd koopt een huis en er gaat iets schuiven. Je scrolt tien minuten en voelt je achterop, zonder dat er iets gebeurd is.
Het is geen wedstrijd.
Dat weet je wel. Maar weten helpt niet zoveel, want het vergelijken gaat vanzelf. Het is geen karakterfout, het is hoe een mens kijkt. Alleen krijg je tegenwoordig veel meer te zien dan vroeger — en altijd de goede kant.
Wat wel helpt, is jezelf betrappen. Niet streng, gewoon opmerken: kijk, daar doe ik het weer. Meer hoeft niet. Alleen al door het te zien, verliest het een deel van zijn greep.
En de vraag eronder is meestal een andere. Niet ‘loop ik achter’, maar ‘zou ik het zelf willen’. Dat is een heel ander gesprek met jezelf, en het antwoord is verrassend vaak nee.
Er is trouwens niemand die de uitslag bijhoudt. Dat klinkt flauw, maar het is letterlijk zo: er is geen ranglijst, geen jury, en niemand die aan het eind vertelt hoe je het gedaan hebt.
Met wie vergelijk jij je het vaakst? En zou je willen ruilen, echt?